جمعهی ۱۶ / زیبایی های مصنوعی و مجازی
۱. رفتم طلافروشى. گفتم این طلاها سیرى چند؟ گفت دفعه اولته طلا میخرى؟
گفتم از کجا فهمیدى؟
گفت حالا بماند که طلا مثقالیه، ولی اونیکه قیمت کردى دستگیره دره، جنسشم برنزه.
۲.زنگ زدم رستوران؛ میگم: غذا چی دارین؟
میگه: پیتزا، جوجه کباب، کوبیده، مرغ، استیک ...
منم گفتم: خوش بحالتون، ما آش داریم!
نمیدونم چرا قطع کرد!
ملت دیوونه شدن
۳. توییت زده: بدترین خاطره سفرم گم شدن چمدونم تو پاریس بود
من اگه برم پاریس ،کل خانواده ام رو هم گم کنم بازم بهم خوش میگذره.
۴. در این بعدازظهر جمعه، در حرم عمهی عزیزتان نشسته ام و مردم چقدر خوشحال اند که برف می بارد و در صحن های حرم مطهر قدم می زنند... اما این برفی که می بارد حقیقتا بدون حضور شما زیبا نیست آقا...
البته درصدی از خوشحالی ها، طبیعی است و قرار نیست که مدام، ملت دربند گرفتاری های متعدد، گوشه ای کز کنند و مدام غم بخورند اما خب این هم قابل چشم پوشیدن نیست که باید توجه ما به شما و معضل دامنه دار غیبت و نبودنتان باشد و لااقل به اندازهی التهاب ها و اضطراب های عادی، مضطرب و ملتهب نبودن شما باشیم ای نازنین ترین مخلوق خدا. کافی است همان نباریدن پاییز تا الان ادامه داشت و التهاب و دلهرهی ما در اواخر پاییز هنوز باقی بود...
به همان اندازه به یاد شما هستیم و برای نبودنتان، ای زیبای غایب، دلتنگ می شویم و دلهره داریم؟
برای ننوشتن پاسخ روشن این سوال، شرمنده تان هستم.
برف باریده است بر باغ جهان
آفتاب روی تو تا کی نهان؟
خیلی خوب بود! ماجور باشید.
التماس دعا.